Και για να μην ξεχνιόμαστε...

Παραθέτω ένα μικρό δείγμα από την ποίηση της Κοραλίας Θεοτοκά:
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Κι έζησε όσο ζει μι' αχτίδα
πριν κλείσει το παράθυρο.
Όσο η σκέψη μέσα στη φωνή.
Κουβάρι πούμεινε κλωστή γυμνή
και τρέμει στον αέρα,
όπως η φλόγα στ' άχυρο
στο κύμα ο αφρός.
Κι έζησε, πέρασε κι εχάθη πέρα
καθώς το βλέμμα πίσω από τον ώμο
καθώς μια στάλα τ' ουρανού στον κόσμο
η σπίθα κι ο καιρός.
πριν κλείσει το παράθυρο.
Όσο η σκέψη μέσα στη φωνή.
Κουβάρι πούμεινε κλωστή γυμνή
και τρέμει στον αέρα,
όπως η φλόγα στ' άχυρο
στο κύμα ο αφρός.
Κι έζησε, πέρασε κι εχάθη πέρα
καθώς το βλέμμα πίσω από τον ώμο
καθώς μια στάλα τ' ουρανού στον κόσμο
η σπίθα κι ο καιρός.
4 σχόλια:
ήταν μια γυναίκα με στυλ.
με όψη σνομπ, το οποίο δεν ήταν. μια υπέροχη μορφή.
αυτοκτόνησε ή όχι;
απο αυτές που ανακαλύπτεις και αλλάζει η ρότα σου.
Ρε Έλικα, με έχουν ιντριγκάρει και τα δύο ποστ που έχεις ανεβάσει γι'αυτήν τη γυναίκα, αλλά εδώ που είμαι είναι δύσκολο να βρω βιβλία της...Για τηλεόραση δεν το συζητώ... Ξέρεις τον εκδοτικό οίκο που έχει εκδόσει συλλογές της μήπως μπορώ να κάνω κάτι έτσι;
Βλέπω μια κλίση προς τη Δημόσια Τηλεόραση.
Φτου μη σας ματιάσω!
Δημοσίευση σχολίου